صبحدم مرغ چمن با گل نو ساخته گفت:

ناز کم کن که بسی چون تو در این باغ شکفت!

گل بخندید که از راست نرنجیم ولی...

هیچ عاشق سخنی سخت به معشوق نگفت!

دستهای ما کوتاه بود و

 خرما بر نخیل!

 ما دستهای خود را بریدیم و

بسوی خرماها پرتاب کردیم!

 خرما فراوان بر زمین ریخت!

ولی ما دیگر...

                 دست نداشتیم!!!                                                                 

امشب شب من سحر ندارد

چون یار به من نظر ندارد

ان یار که همیشه  همدمم بود

حال از دل من خبر ندارد...

 دیروز اگر خورجین اسبم مهربانی داشت

امروز در خورجین من سنگ است

دیروز اگر همبسترم را ماه میخواندم

امروز میترسم که مه رویم فرود اید

ای سرنوشتت همچو من بی سر

عیبم مکن اخر

این درد دلسردیست...  دیگر هوای عشق در من نیست...